In de zorg voelt Isvaika zich thuis

Een paar jaar geleden kwam Isvaika in Zwolle wonen en ging ze op zoek naar werk. Via de gemeente kwam ze terecht bij Tiem en kon ze beginnen in de schoonmaak. “Dat heb ik een tijdje gedaan,” vertelt ze. “Maar het werd eentonig. Ik haalde er geen plezier meer uit. Ik wilde iets doen waar ik energie van krijg.” Samen met Jeanine ging ze op zoek naar een nieuwe richting. Eén ding wist Isvaika zeker: ze wilde terug naar de zorg. “In 2011 haalde ik mijn diploma Helpende Zorg en Welzijn, en dat past mij nog steeds het beste. Die zorg zit gewoon in mij.”

“Als kind hielp ik al mee,” vertelt ze. “Mijn moeder werkte veel, dus ik bracht eten naar mijn oma. Zij woonde een stukje verderop. Dan liep ik daarheen, maakte haar eten klaar en bleef even bij haar.” Die momenten zijn haar altijd bijgebleven. “Je leert dan om te kijken naar iemand anders. Even zitten, even praten. Dat zit gewoon in mij.”

Een kans in de zorg

Via de WEPtrein Zorg en Welzijn stellen werkgevers werkervaringsplaatsen beschikbaar. Zo kon Isvaika werkervaring opdoen bij een bedrijf waar ze ouderen begeleidde bij dagactiviteiten. “Koffiedrinken, praten, wandelen, koken… Je bent echt met mensen bezig. Dat gaf me weer energie.” Hoewel daar geen vacature beschikbaar was, werd haar inzet gezien. Ze kreeg daarna de kans om verder te groeien via een werkervaringsplek in het Zonnehuis.

Tijdens haar werkervaringsplek liet Isvaika zien wat ze in huis heeft. Haar motivatie, haar geduld en haar manier van omgaan met bewoners vielen op bij collega’s en leidinggevenden. In die periode ontstond er binnen het team ruimte voor ondersteuning op momenten dat het extra druk is. Die uren sloten goed aan bij Isvaika’s thuissituatie. “Toen kwam alles eigenlijk samen,” zegt ze. “Ik kon laten zien wat ik kan én het paste bij mijn leven thuis.” Ze kreeg een contract van 20 uur per week als helpende. Met werktijden die te combineren zijn met haar gezin.

Werken op haar manier

Isvaika werkt nu overdag, terwijl haar kinderen op school en bij de opvang zijn. “Anders red ik het niet. Wie brengt ze weg voor zeven uur ’s ochtends?” Het vraagt veel organisatie. “Ik plan alles. Door de week doe ik zo min mogelijk extra. Zo houd ik het vol.” Dat ze dit heeft weten te regelen, daar is ze trots op. “Je moet zelf stappen zetten. Het komt niet vanzelf.”

Wat haar werk zo mooi maakt? “De mensen,” zegt ze. “Iedereen heeft een verhaal.” Ze vertelt over een bewoner die ’s ochtends niet uit bed wilde. “Dan ga ik erbij zitten. Praten over vroeger. Iets kleins aanbieden, een chocolaatje. Geduld hebben. Uiteindelijk lukt het.” Dat geduld heeft ze al jong geleerd, op Curaçao bij haar oma. “Zo is het begonnen. En dat is me eigenlijk altijd bijgebleven.”

Samen vooruit

De weg naar haar huidige werk ging stap voor stap. Met begeleiding vanuit Tiem en in samenwerking met haar thuissituatie keek ze steeds naar wat wél mogelijk was. “Het is belangrijk dat werk en thuis in balans zijn,” zegt ze. “Anders houd je het niet vol.” Juist door die balans te zoeken, heeft ze nu een plek gevonden waar ze zich goed voelt. “Ik ga weer met plezier naar mijn werk.”

Isvaika wil zich blijven ontwikkelen. Een cursus om medicatie te mogen geven staat al op de planning, en ze denkt ook al na over de toekomst. “Als mijn jongste wat ouder is, wil ik misschien ook een niveau-3 opleiding volgen,” vertelt ze. Leeftijd ziet ze daarbij niet als belemmering. “Als je iets wilt, kan het altijd.”

Isvaika heeft haar plek gevonden in de zorg. Met inzet, doorzettingsvermogen en aandacht voor anderen.